จบแล้วค่ะ จบซะที ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดนะคะ
ส่วนเรื่องใหม่ ได้รับเสียงตามสายมาจากเจ้าของ blog อีกคนนึงว่าอย่าเพิ่งเอาลง กลับมากรุงเทพเมื่อไหร่จะมีเรื่องใหม่แบบสั้น ๆ มาลงให้อ่านกันก่อน ขืนลงเรื่องยาวมีหวังเรื่องใหม่รอเงก เพราะฉะนั้น จนกว่าจะถึงวันที่เจ็ด (หรือกว่านั้น) ก็คงจะยังไม่มีเรื่องใหม่นะคะ แต่อาจจะมี fanart เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ยังไม่เคยเอามาลงนะ
เอาละ ไปสู่ตอนจบกันเลย
--------------------------------------
Chapter 78 : Cloud
เวลาที่เหลืออยู่อีกนิดหน่อย เซฟิรอธกับคลาวด์เห็นพ้องต้องกันโดยไม่ต้องพูดว่าจะใช้มันให้หมดไปกับการนอนกอดกันบนเตียง
ไม่มีใครใส่ใจกับคราบเปรอะเปื้อนบนผ้าปูที่นอนอีกต่อไป นอกเสียจากกระเถิบ ๆ มานอนอีกฟากหนึ่ง ม่านถูกเปิดทิ้งไว้เพื่อจะได้ไม่พลาดแสงแรกจากสีแดงของอาภรณ์อีออสที่กำลังจะจับขอบฟ้าในอีกไม่ช้า คลาวด์ตัดสินใจใช้อกของเซฟิรอธเป็นหมอน และอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะว่าอะไร ทันทีที่เด็กหนุ่มแนบใบหน้าด้านข้างและเส้นผมสีทองที่ยังเปียกชื้นลงบนแผ่นอกของเขาในท่านอนคว่ำ เซฟิรอธก็เอื้อมมือข้างหนึ่งลงไปลูบไล้บั้นท้ายกลมมนของเด็กหนุ่มเล่นทันทีเหมือนกัน
ทั้งคู่นอนแนบกันอยู่เงียบ ๆ
ทั้ง ๆ ที่รู้สึกอ่อนเพลีย แต่ตาของคลาวด์ไม่ได้ปิด เด็กหนุ่มเหม่อมองไปในอากาศและสิ่งที่เห็นก็มีเพียงความว่างเปล่า หูที่แนบอยู่กับแผ่นอกได้ยินเสียงหัวใจเต้น และร่างกายของเขาก็ไหวไปตามจังหวะการหายใจ ในหัวของคลาวด์ว่างเปล่า เขาไม่ได้คิดอะไร ไม่คิดแม้แต่จะอยากชะโงกหน้าขึ้นไปดูว่าเจ้าของแผ่นอกที่นอนทาบอยู่นั่นหลับหรือตื่นด้วยซ้ำไป
เวลาจวนจะหมดแล้ว
สีครามเข้มของท้องฟ้าเริ่มมีริ้วรอยระเรื่อ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นส้มแดงอมม่วง แม้แต่บรรยากาศก็เปลี่ยนแปลงไปจากราตรีที่ยาวนาน...ยามเช้ามาถึงแล้ว...ในความสงัดเริ่มถูกสอดแทรกด้วยเสียงและกลิ่นอายที่บ่งบอกถึงรุ่งสาง มนุษย์กำลังลืมตาตื่นเพื่อเริ่มต้นกิจกรรมประจำวันกันแล้ว
"เช้าแล้ว" เสียงแหบ ๆ ของเซฟิรอธดังขึ้น บ่งบอกว่าเขาไม่ได้หลับ
"นั่นสิฮะ" คลาวด์ตอบ ยังเหม่ออยู่ท่าเดิมเหมือนคำนั้นไม่มีความหมายอะไร
"ลุกขึ้นแต่งตัวสิ ฉันจะไปส่งที่บ้าน" เซฟิรอธพูดต่อเรียบ ๆ
คลาวด์ยันตัวลุกขึ้น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ถอนหายใจ เขาขยับตัวเบี่ยงออกจากร่างของเซฟิรอธที่ใช้ศอกยันตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนตามมา เด็กหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่ถอดวางพาดอยู่กับพนักเก้าอี้มาสวม
"คุณไม่แต่งตัวหรือฮะ?" คลาวด์หันมาถาม เมื่อเขาสวมกางเกงเข้าไปเรียบร้อยแล้ว แต่เซฟิรอธไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นจากท่าเดิม
"เดี๋ยวก่อนก็ได้" เซฟิรอธพูดเบาแทบไม่ได้ยิน เหมือนเจ้าตัวกำลังขี้เกียจขยับซะเต็มประดา
คลาวด์แต่งตัวจนเสร็จ ก่อนจะหันไปหาคนที่ยังกึ่งนั่งกึ่งเอนอยู่บนเตียงเป็นเชิงบอกว่าถึงตาเขาแล้ว นั่นแหละเซฟิรอธจึงถอนหายใจแล้วยอมลุกขึ้นจากเตียง
"นายอยากกินอะไรก่อนกลับไหม?" เซฟิรอธถามในขณะที่กลัดกระดุมเสื้อเชิ้ต "เมื่อวานก็กินไปนิดเดียวเอง"
ถึงจะเรียกไม่ได้ว่าอิ่ม แต่คลาวด์ก็รู้ตัวว่ากินไม่ลงอย่างแน่นอน เขาส่ายหัวไปมาพร้อมกับฉีกยิ้ม "ผมไม่อยากเสี่ยงกับเมนูสุขภาพอีกหรอกฮะ"
เซฟิรอธอมยิ้ม
โทรศัพท์มือถือถูกยื่นส่งให้ แต่คลาวด์กลับส่ายหัวดิกไม่ยอมรับ "ผมรับไว้ไม่ได้หรอกฮะ" คลาวด์ว่า "ผมไม่ได้กินสลัดที่คุณทำซักหน่อย"
"สลัดมันเสียไปแล้ว เพราะงั้นยกประโยชน์ให้จำเลยก็แล้วกัน" เซฟิรอธยิ้มอย่างขบขันที่อีกฝ่ายยังอุตส่าห์จำการพนันไร้สาระนั่นได้ "รับไว้เถอะ"
"แต่มันแพงนะฮะ" คลาวด์ยังส่ายหัวไม่รับ "ผมไม่อยากรบกวน"
"แต่ถ้าไม่เอาไว้ นายก็ไม่มีใช้ไม่ใช่หรือไง?" เซฟิรอธถาม ยังยื่นโทรศัพท์ให้ค้างอยู่ท่าเดิม "เห็นแซคว่านายโดนยึดโทรศัพท์"
"มัน...มันไม่สำคัญขนาดนั้นหรอกฮะ" คลาวด์อุบอิบ "นอกจากแซคกับวินซ์แล้ว ธรรมดาก็ไม่มีใครโทรมาหาผมหรอก เพราะงั้นก็..."
"เอาเหอะ รับไว้ซะ" เจ้าของโทรศัพท์ยัดดุ้นเจ้าปัญหานั่นใส่มือคลาวด์โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธอีกต่อไป "ถ้านายไม่อยากเอาไว้ถาวร คิดซะว่าฉันให้ยืมก็ได้ แล้วค่อยเอามาคืนตอนที่ได้โทรศัพท์ของตัวเองคืนแล้ว เอ้า ไปกันสักที"
คลาวด์ก้มหน้ามองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือ รับคำเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามหลังเซฟิรอธที่หยิบกุญแจรถจากหลังตู้รองเท้า ตั้งท่าจะเดินออกจากบ้านด้วยความรู้สึกโหวง ๆ
มันจบแล้วนี่นะ...
"อ้อ" เซฟิรอธอุทานขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังก้มลงใส่รองเท้าอยู่ "ฉันเมมเบอร์ที่ฉันใช้ปัจจุบัน กับเบอร์ของแซคไว้แล้วนะ"
คลาวด์เลิกคิ้ว...เบอร์ของแซคน่ะเข้าใจ แต่เบอร์ของเซฟิรอธนี่...
"ปกติฉันเลิกเรียนสี่โมงครึ่ง แต่เฉพาะวันอังคารกับวันศุกร์มีแลปจะเลิกสองทุ่ม ถ้าไง นายก็โทรมาหลังจากนั้นก็แล้วกัน หรือว่าจะโทรก่อนเจ็ดโมงครึ่งก็ได้" ชายหนุ่มว่าขณะที่ยืดตัวขึ้นเคาะปลายรองเท้ากับพื้น "เอ้า ไปกันได้แล้ว"
ริมฝีปากของคลาวด์ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม
"ฮะ คุณเซฟิรอธ"
Chapter 79 : Sephiroth
น่าแปลกที่เวลาตอนที่ไม่อยากให้รถติด ไฟแดงหรืออุบัติเหตุต่างโผล่กันมาให้พรึ่บพั่บ แต่ตอนที่อยากให้รถติด บนถนนกลับว่างซะจนความเร็วสี่สิบไมล์ต่อชั่วโมงที่เขาขับอยู่ดูจะจงใจอืดอาดเป็นเต่าคลานอย่างเห็นได้ชัด แต่ในเมื่อคนข้างๆเขาไม่ได้ปริปากบ่นอะไร เซฟิรอธจึงคงความเร็วระดับเดิมเอาไว้
ทว่าในที่สุด บ้านที่เด็กหนุ่มบอกทางก็มาถึง ปอร์เช่ของเขาแล่นเข้าไปเทียบกับประตูรั้วหน้าบ้านที่ปิดอยู่ และเมื่อเขาปลดล๊อกประตู เด็กหนุ่มก็หันมาแล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าที่น่าหลงใหลคู่นั้น
ชั่วขณะหนึ่ง เซฟิรอธคิดอยากจะเปลี่ยนเกียร์ เหยียบครัช แล้วกระชากรถพาคลาวด์ออกย้อนกลับไปอพาตเมนท์ของเขา แต่ก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ เขาจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ จ้องตอบกลับไป รู้สึกอยากให้เวลานี้ยืดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด
แต่ไม่มีปาร์ตี้ไหนไม่มีวันเลิกรา
"เอ่อ คุณเซฟิรอธฮะ ขอบคุณนะฮะที่ให้ผมค้าง แล้วก็...ขอโทษด้วยที่ผมก่อความวุ่นวายให้" เด็กหนุ่มยิ้มด้วยใบหน้าเศร้านิดๆ และนั่นก็บีบคั้นความรู้สึกของเซฟิรอธยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
เขาไม่อยากเห็นคลาวด์เศร้า ร้องไห้ หรือว่าเสียใจ เขาอยากจะครอบครองเด็กหนุ่มเอาไว้ กอดรัดร่างผอมบางซะจนอีกฝ่ายไม่สามารถหนีหายไปได้
มือของเซฟิรอธจับเกียร์แน่น รู้ดีว่าถ้าหากเขายื่นมันออกไป จะไม่มีวันหักห้ามตัวเองได้อีก "ไม่หรอก ชั้นน่ะ..." เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ชั่วขณะนั้นสมองเบลอมัวและเขาก็อยากจะสบถใส่ตัวเองยิ่งนัก "ไม่ถือสาหรอก..." ไม่ เขาไม่ได้อยากจะพูดอย่างนั้น เขาอยากจะบอกว่าเขามีความสุขแค่ไหนกับเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับอีกฝ่าย ถึงแม้ว่ามันจะวุ่นวายไม่ราบรื่นก็เถอะ
คลาวด์ทำท่าผิดหวัง แต่แล้วก็ยิ้มกว้าง "งั้น...บ๊ายบายนะฮะ คุณเซฟิรอธ" ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเปิดประตูอ้อมทางด้านหน้ารถไปยังประตูอัลลอยด์ ควานหากุญแจในกระเป๋ากางเกงเพื่อที่จะเปิดมันออก
และเหมือนกับว่ามือของเขาจะไปไวกว่าความคิด เซฟิรอธกดปุ่มลดกระจกลงแล้วตะโกนเรียกอีกฝ่าย คลาวด์เงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างประหลาดใจ และเดินมาหาเมื่อเขากวักมือเรียก "มีอะไรเหรอฮะ คุณเซฟิรอธ?"
เขายื่นหัวออกนอกกระจก ก่อนจะใช้มือโน้มคอของอีกฝ่ายลงมาประทับจูบบนริมฝีปาก คลาวด์อุทานอย่างประหลาดใจ เซฟิรอธจึงแทรกลิ้นเข้าไปมอบจูบลึกล้ำซึ่งเด็กหนุ่มคนตรงหน้าเขาจูบตอบกลับมาอย่างดูดดื่มพอๆกัน พวกเขาหอบหายใจเมื่อมันสิ้นสุดลง หากแต่ยังคงอ้อยอิ่งคลอเคลียริมฝีปากซึ่งกันและกันในขณะที่เซฟิรอธพูดขึ้น
"เสาร์หน้านายว่างมั๊ย?"
คลาวด์ตอบเขาด้วยเสียงแหบพร่าสั่นเทา "ฮะ"
"งั้นสิบโมงเช้าชั้นจะมาหา นายเตรียมตัวรอเอาไว้เลยนะ เพราะพวกเราจะไปดูหนังกัน ตกลงมั๊ย?"
เด็กหนุ่มจูบเขาอีกรอบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง "โอเคฮะ งั้นผมจะรอ" ร่างผอมบางผละออกจากเขาอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"งั้นเสาร์นี้เจอกัน" เซฟิรอธบอก ก่อนจะเลื่อนกระจกขึ้นแล้วขับออกไป มองจากกระจกข้างของรถ เขาเห็นคลาวด์โบกมือให้
ไม่มีปาร์ตี้ไหนไม่มีวันจบ แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะจัดมันขึ้นใหม่อีกครั้งไม่ได้
เซฟิรอธยิ้ม ก่อนจะวางโปรแกรมว่าเสาร์นี้เขาจะไปดูหนังกับคลาวด์เรื่องไหนดี
fin.
